Cari Lekebusch urodził się w 1972 roku w Szwecji w Sztokholmie. Jako nastolatek odkrywał muzykę w kolekcji płyt swojej matki a potem tworzył własną płytotekę. Interesował się szerokim spektrum gatunków ale były to syntetyczne dźwięki poczynając od muzyki lat 80-tych przez hip-hop, elektro, house a kończąc na najróżniejszych odmianach techno. W jego domu przewijały się dźwięki z Chicago i New Yorku: Grand Master Flash, Africa Bambaata, Egyptian Lover a potem Kraftwerk, Mantronix oraz fala acid house. Bawił się nagraniami w domu a następnie zaczął je puszczać na organizowanych przez siebie imprezach. W ten sposób stał się jednym z inicjatorów sceny Stockholmie.

Dosyć wcześnie zaczął także poznawać tajniki tworzenia dźwięku, u swoich przyjaciół eksperymentował z prostym sprzętem muzycznym, pod koniec lat 80-tych zaopatrzył się we własne wyposażenie do tworzenia dźwięku i odkrywał nowe możliwości oraz nowe rodzaje muzyki. To go przekonało, że warto zająć się tym na poważnie i zainwestować w prawdziwe studio muzyczne. Tak powstał pomysł na Hybrid HQ Studio. Od 1994 roku Cari Lekebush wszedł na poważnie w nagrywanie i wydawanie muzyki. Był jedną z pierwszych osób w Szwecji, która tworzyła muzykę elektroniczną.

Muzyka stała się jego całym życiem, albo grał jako dj, albo, co jest dla niego znacznie ważniejsze tworzył nowe kawałki. Aż trudno ogarnąć wszystko, co wyszło spod jego ręki. W większości jest to techno ale eksperymentował z drum'n'bass, hip-hopem, house i inna elektroniką bez ograniczeń. Jego płyty ukazywały się pod kilkunastoma pseudonimami w bardzo wielu labelach, tak znanych jak Svek, FFRR, Planet Rhythm, Harthouse, Missile, R&S, Drumcode i własnych czyli Hybrid, Audio Pollution oraz Trainspotters Nightmare. Ukazały się dziesiątki płyt i dziesiątki remiksów. Jest on też założycielem innych labeli promujących różna muzykę: Djumpt, KGB, czy Grundtakt wydający hip hop.
Obecnie Hybrid jako H. Productions (nazwa zmieniona po sporze z popową grupą Hybrid) poza wydawaniem płyt zajmuje się designem i pracami graficznymi (Cari i jego przyjaciele kiedyś zajmowali się także graffitti).

Obok Adama Beyera, Thomasa Krome, Joel Mulla stał się jedną z najbardziej znanych postaci tzw. "szweckiego" nurtu techno. Byli grupą przyjaciół bywających na tych samych imprezach, słuchających tej samej muzyki, pracowali razem w sklepie płytowym Planet Rhythm a potem wspólnie nagrywali muzykę. W wybiciu się na scenę międzynarodową pomógł im Glen Wilson wydając ich w swoim labelu Planet Rhythm. Do dzisiaj współpracują ze sobą i działają razem.

Skupię się tylko na jednej produkcji artysty ale na wyjątkowo ciekawej. W 2004 roku Cari Lekebusch wydając dla Truesoul (label Adama Beyera dla bardziej eksperymentalnych projektów) album "The Architect" powraca do swoich korzeni muzycznych czyli hiphopu i elektro, które gdzieś tam ciągle przebijały się w jego twórczości. Oldschoolowy, pierwotny hip-hop w rymach MC Aarona "Electro Magnetic" to bardzo ciekawy elektroniczny freestyle. Ciężko znaleźć jakieś porównanie bo mało kto próbował łączyć zupełnie hip-hopowy wokal, chociaż przetworzony elektronicznie, z dźwiękami i brzmieniami techno. Tutaj to się udało i wyszło wspaniale. Klimaty elektro przebijają się w całym albumie ale jest to stylizacja muzyki Lekebuscha na ten gatunek, nowa wersja i ewolucja starych dźwięków zaadaptowanych w zupełnie nowe formy, tak jak to widzi producent techno. Nie brakuje także akcentów house i mocnych rytmów z techno np. "Dark Patterns" czy melodyjnych motywów w stylu Detroit, które gdzieś krążą w przestrzeni dźwięków. Całość nie daje się sklasyfikować do określonego gatunku. Na pewno jest to świetna muzyka, doskonale przygotowana przez artystę z wieloletnim doświadczeniem.