Anthony Rother jest jednym z tych twórców, którzy podążają tylko sobie znanymi ścieżkami i ciągle penetrują nowe odcienie muzyki technicznej.
Urodził się we Frankfurcie w 1972 roku. Z muzyką zaczynał jako nastolatek od zabawy w demosy na komputerze C64, a w 1988 roku ukazało się jego pierwsze nagranie - praktycznie wydane tylko dla przyjaciół nastolatka. Wtedy to było dla niego tylko hobby, w ramach którego eksperymentował z elektro, hip-hopem, techno i Miami Bass'em. Potem długo o nim nie było słychać, aż do 1994 roku gdy pojawił się w projekcie Notsignal dla Kanzleramtu. Następnie rozpoczął współpracę z Heiko Lauxem - projekt Zodiac i album "The Oldschoolstreet". W 1996 roku wydał pierwszą EP'kę z cyklu Psi Performer ale mega sukcesem był album "Sex With The Machines" z 1997 roku. Jest to czyste elektro z precyzyjnymi, mocnymi, chwilami krystalicznymi dźwiękami. Syntetyczną, mroczną muzykę uzupełnia wokal - co prawda ludzki ale chwilami przetworzony efektami, jakby całkowicie pozbawiony emocji, tak jakby wypowiadała się maszyna. Sześć utworów wystarczyło aby Rother został ogłoszony geniuszem electro, jednym ze spadkobierców Kraftwerk.
Chyba jeszcze większym potwierdzeniem talentu Rothera była kolejna płyta - "Simulationszeitalter". Znowu mroczne electro lecz jakby bliższe stylistyce techno. Znowu dominują chłodne dźwięki ale przebijają się również melancholijne melodie. Wokale ponownie opowiadają o maszynach i są równie odhumanizowane jak na poprzednim albumie ale tym razem są wykonane w języku niemieckim.
Oczywiście te płyty nie stały się jedynym kierunkiem w muzyce Rothera. Bardzo odmienne wizje muzyki, praktycznie wydane w tym samym czasie to Psi Performer i Family Lounge. Pierwszy z nich na albumie "Art Is An Division Of Pain" to wyraz bardziej abstrakcyjnej i mrocznej strony duszy artysty. Doskonały zbiór utworów, których tyułami są lata (od 1948 do 1999) - przeznaczonych do słuchania domowego. Muzyka tylko chwilami ociera się o rytmy, które są niewielkim dodatkiem do ambientowego, monumentalnego charakteru płyty. Dźwięki są trudne do uchwycenia ale wciągają słuchacza swoją głębią, soundtrackowym charakterem. O jakości tego materiału na pewno świadczy ilość powstałych remiksów - 5 zestawów na vinylach, a potem 2 pełne albumy w formacie CD.
W zestawach CD jest to łącznie 29 remiksów w wykonaniu najróżniejszych artystów, od tych związanych z czystym techno - Karl O'Connor (Regis), Alexander Kowalski czy Anthony Child (Surgeon) aż po tych, którzy tworzą awangardową, eksperymentalną elektronikę - Gentle People, Sutekh, Multicast,...
Z kolei Family Lounge i album "Kamakasi" podąża w przeciwnym kierunku - to muzyka rytmiczna, funkowa, trochę dźwięków z nurtu clicks and cuts i przyjemnych syntezatorów. Nadaje się do klubu ale równie dobrze można jej słuchać w domu. Na pewno jest to dobra płyta ale nie wymaga od słuchacza takiego zaangażowania jak poprzednie.
Oczywiście to nie jest ostatnie wcielenie Anthony Rothera. Jest jeszcze Little Computer People. Już sam tytuł albumu - Electro Pop wyjaśnia charakter muzyki, której jest on esencją. Melodyjna, z wokoderowymi wokalami, archaicznymi electro dźwiękami, kawałki w formie hitów, chociaż całość nie wydaje się tak lekka i luźna jak produkcje autorstwa innych electro-popowych gwiazd.
Anthony Rother to obecnie kluczowa postać sceny electro, a właściwie sceny muzyki elektronicznej, multiproducent zaangażowany w kilku różnych projektach, założyciel dwóch labeli - Psi49Net oraz Multicolor i autor świetnej muzyki. Cóż więcej można dodać, chyba tylko to, że warto czekać na kolejne płyty tego artysty.
